grote poes

Deze week paste ik op de kat van vrienden. ’t Was nogal een wilde, die naar me blies en uithaalde als ik in de buurt kwam. Ik gooide wat brokjes in z’n voerbakje en liet het idee varen dat ik hem wilde aaien. Het blijft een wild dier, zei ik tegen mezelf, twee keer het slot op de deur controlerend.


Hoe vals ook, de oppaskat viel nog mee bij de beesten die ik op Instagram tegenkwam.
 In de voorgaande weken had ik een fascinatie ontwikkeld voor mensen met té grote katten in huis. En dan heb ik het niet over een dikke rooie kater, of een wollige Maine Coon. Nee: een volwassen man die slaapt met een poema in bed, en een stelletje dat de woonkamer deelt met een lynx.



Vraag me niet hoe ik er bij kwam. Ik drukte gewoon op dat loepje onderin de app, waarin dan een semi-willekeurige grabbelton aan foto’s verschijnt. Daar zaten ze tussen, de foto’s van mensen met wilde roofdieren aan de keukentafel.



Misschien wat minder toevallig: die grote-poezen-fascinatie kwam toen het bij mezelf al een tijdje niet meer wild was. De dekens lagen als een rimpelloos meer op mijn bed en ik had meer gelezen dan gestoeid. Sleur sloop stiekem het leven in. De noodzaak voor een avontuur leek me dringender dan ooit.

Maar ik ken dat met avontuurtjes (en ik heb het nu niet alleen over slaapkameravontuurtjes), elke keer als ik me er een voorneem kom ik er op terug. Dan verkneukel ik me bij het idee en verzand ik vervolgens in praktische bezwaren.

Maar volgens mij is dat iets menselijks. Avontuur willen, maar dan wel weten waar je aan toe bent. Zo veranderden wij mensen de wolf in poedels en chihuahua’s; kleine kuttenlikkertjes die al in paniek raken als er een brief op de mat valt. En nu wandelen we met dat adaptieve eindproduct en een plastic zakje voor z’n drolletje naar een uitlaatveldje.


Een beest dat elke dag een hele kip verscheurt, lijkt opeens niet meer zo’n gek idee. Een beest dat – mocht z’n hoofd er naar staan – jou ook verscheurt. Maar het is wachten tot we dan proberen ons hoofd in de muil van de leeuw te stoppen, de ultieme controle over het wilde. Wat een avontuur. En ik maar zeuren over een pittig katje. 



https://www.instagram.com/l_am_puma/
https://www.instagram.com/ariel.caracat/

Plaats een reactie