Omdat ik een nachtmerrie had, was ik al wakker voordat de wekker dat was. Zacht gebrom van de koelkast in de keuken kwam door een kier de slaapkamer binnen. De avond ervoor had ik de deur een stukje open laten staan, dat doe ik soms wel eens. Een nachtmerrie dus, maar ik wist niet meer hoe ze liep. De deuren naar de droomkamers waren al bijna dicht toen ik ontwaakte. Alleen een haastig gevoel bleef over.

Ik was iets kwijtgeraakt in mijn droom, dat wist ik nog wel. Ik was iets kwijtgeraakt, alleen wist ik niet meer wat. Met alle moeite probeerde ik te zoeken naar sporen in mijn gedachten, maar hoe harder ik achter de flard herinnering aanrende, des te verder raakte het van me weg. Ik was iets kwijtgeraakt en ik zou het niet meer vinden.

Tijdens het ontbijten, met koffie op het bureau, muziek zachtjes pruttelend door de speakers, leek dat wat vergeten was niet meer zo relevant. Ach, zei ik tegen mezelf, een gedachte is niet meer dan een stroomschokje, dat weet ik nog van de colleges neuropsychologie. Ik zei het hardop, want dan was het meer waar.

Ilja Leonard Pfeijffer schrijft in zijn laatste roman, Grand Hotel Europa over vergeten: ‘wie zich niet alles herinnert wat hij wil vergeten, loopt het risico dat hij bepaalde zaken vergeet te vergeten.’ Vervelende gedachten blijven terug komen om te spoken, omdat ze niet goed zijn vergeten. Blijkbaar is vergeten iets dat je bewust kunt doen, maar daarvoor moet je je wel herinneren wát je wil vergeten.

Onthouden om te vergeten. Of in ieder geval, dat wat vergeten dient te worden nog één keer kraakhelder in beeld brengen, voordat het in de gedachtenvernipperaar gaat. Een beetje zoals je een boodschappenlijstje schrijft. Zodra je de boodschappen op papier zet, vergeet je onmiddellijk wat je nodig hebt. Gelukkig heb je daar dan dat lijstje nog voor.


Op de universiteit, tijdens een werkgroep over dromen, zei een docent me ooit: ‘schrijf je dromen meteen op als je wakker wordt. Wacht er niet mee, doe het direct.’ Het maakte volgens haar niet uit wat je nog wist, als dat wat je nog wist maar op papier kwam. Dan kun je ze daarna rustig vergeten. Vandaar dit stukje, voor ik vergeet te vergeten.