Venus stond aan de hemel gisteravond. Dat is misschien wat gek om te melden, maar het was toch echt zo. Ze scheen fel, alsof ze een eigen ster was, en je kon haar tussen de nog kale boomtoppen door zien flikkeren. Het was op Venus net zo heet als altijd. Ze had geen flauw idee wat er op planeet Aarde gebeurde, zo’n tientallen miljoenen kilometers ver weg. Het zou haar ook niet uitmaken, ze draait haar rondjes om de zon zoals ze dat altijd doet. Dezelfde zon die haar langzaam frituurt omdat ze regelmatig te dichtbij komt. 



Ik vond troost in de gedachte van Venus die dichtbij komt en weer weggaat. Zoals ik ook weet dat afstand bewaren nu het belangrijkste is, hoe koud dat ook voelt. Het enige dat daarvoor nodig is, is erop te vertrouwen dat we straks als vanzelf weer dichterbij elkaar komen.