Vandaag sprak ik voor het eerst sinds vijf jaar met een onderbuurvrouw. Ze verveelde zich stierlijk, maar dat dat kwam volgens haar niet door Corona. ‘Op Facebook is het al langere tijd saai’, zei ze. ‘Ik heb 1400 vrienden, maar die liggen alleen maar te slapen’. Volgens haar was de maatschappij aan het vertrutten. ‘Behalve dan bij mijn Facebookvrienden in The States, daar weten ze nog wat feesten is.’ Ze vertelde dat ze pas echt wakker wordt als het nacht is en dan met haar Amerikaanse vrienden gaat Skypen en muziek luisteren.

Mijn buurvrouw was zogezegd al langer bekend met het fenomeen online feestjes. Vanavond heb ik zelf mijn eerste digitale borrel. Voor deze gelegenheid heb ik een paar goede bieren gekocht, een zakje chips en borrelnootjes, een Frans kaasje en volgens mij lag er ook nog een verdwaald sigaretje in huis. Ik zal me nestelen onder een kleedje op de bank, warm en behaaglijk. Er zal gedronken worden, glazen tegen schermen geklonken, en ik zal almaar verder wegzakken in de bank. Mensen zullen praten, maar ik zal het op een gegeven moment niet meer verstaan. Mijn batterij zal langzaam leegraken en haast ongemerkt, gaan we dommelend ten onder.