Er bestaat een dunne lijn tussen gezond zelfvertrouwen en ongezonde overmoed. Je ziet dat vaak bij marathonlopers die na een voortvarend begin van hun race steeds harder gaan lopen. Door dat hoge tempo blazen ze zichzelf vaak op. Rillend en met een slakkengang komen ze over de finish, of erger nog: ze worden door de bezemwagen opgeveegd en verlaten roemloos de race. Alleen maar omdat ze harder wilden dan hun lichaam aankon.
 


Nederlanders zijn op die dunne lijn tussen zelfvertrouwen en overmoed koorddansers pur sang. Terwijl de ene helft vanachter het glas naar de zon staart, staat de andere helft in kluitjes te bootcampen in het park. Enfin, alles is er al over gezegd, ik kan dit stuk nog wel met anderhalve punt regelafstand schrijven voor de vorm, het zal weinig aan de situatie veranderen.



Ik sta op datzelfde koord te balanceren. Wat ik denk dat het goede is, blijkt na een paar dagen weer achterhaald. En dacht ik twee weken geleden nog dat het zou overwaaien, nu annuleer ik mijn zomervakantie. Het enige wat ik kan doen is mijn pas telkens aanpassen naar het tempo waarmee we de race kunnen volbrengen. Als ik dat niet doe, dan komt de bezemwagen me vanzelf wel opvegen.