Zeelieden die te lang aan wal zijn, krijgen te maken met een gevoel dat het midden houdt tussen verveling en zwaarmoedigheid. Er is zelfs een speciaal woord voor deze gemoedstoestand: landerigheid. Om de tijd te doden zetten die zeelieden het geregeld op een zuipen, waarna ze in een sentimentele bui soms de kade af de zee in liepen. 



Bij mij op het pleintje rinkelt de glasbak deze week ook vaker dan normaal. Gister zag ik er zelfs een man in een kamerjas. Dat hij niet eens de moeite had genomen om zichzelf aan te kleden, getuigde van een serieuze vorm van huiselijkheid. Zelf ben ik al twee keer geweest om leeggoed naar de klingelklangel te gooien. Flessenpost naar nergens, dacht ik toen ik het laatste stuk glas de diepte in wierp. Allemaal gestrande verhalen.