Geen vuiltje aan de lucht. Het is lente, en voor even alleen dat. Aan niets kun je merken welke dag het is. Donderdag bestaat niet. Vrijdag trouwens ook niet. Elke dag is, nouja gewoon, dag. In de podcast Onbehaarde Apen leerde ik dat de mens al sinds de Oudheid een weekritme hanteert. De maandkalender is vaak aangepast, maar aan het weekritme viel niet te tornen. Tot nu dan.


Vandaag was vandaag en morgen zal weer verdacht veel op vandaag lijken. Maar zoals gezegd, er was geen vuiltje aan de lucht. Zelfs achter mijn vieze ruiten leek de lucht smetteloos schoon. Pas toen iemand bij de bakker tegen me aanstootte en iedereen en ikzelf verschrikt opkeken, werd de dimensie tijd voelbaar. Oja, anderhalve meter, niet hoesten, vandaag 78 doden. Morgen weer een dag.