‘Baarden worden vaak gedragen door mensen met een zwakke kin’, zei mijn
broer. Ik plukte wat aan de mijne, zoals ik dat de laatste tijd wel
vaker doe. ‘Dat is niet de reden dat ik hem laat staan’, zei ik
verontschuldigend. Hij zei dat hij dat wist.


Het traag
verschuiven van de tijd maakt dat je oplettender wordt. Elke dag bekijk
ik hoe de plantjes in mijn vensterbank zijn gegroeid, inspecteer ik de
vorderingen van mijn baard, maar zie ik geen wezenlijk verschil. Toch is
er iets anders, ik kan het alleen nog niet zien. Daarvoor moet ik nog
vaker kijken.


Het is avond en ik drink een biertje uit een
limonadeglas. Zo werd ‘ie voor me ingeschonken. Zelf drinkt ze haar bier
uit een theemok en ploft ze op de bank. Het gaat bijna elke avond zo.
Het is nooit anders geweest, denk ik, maar het is nog helemaal niet lang
zo. Elke dag een beetje langer, elke dag een beetje anders.