Vandaag ging ik voor het eerst in drie weken naar kantoor om wat spullen op te halen. De schoonmaakster was de enige aanwezige. Trots liet ze me de gepoetste tegeltjes van de wc zien. Ze had werkelijk alles drie keer schoongemaakt. Volgende week heb ik niks meer te doen, sipte ze. Mag ik dan nog wel komen?



Ik zei dat ik het niet wist en keek naar de tegeltjes, ze leken welhaast een andere kleur te hebben. Meestal kijk ik naar het straaltje van mijn plas, niet naar de tegels op de muur. De schoonmaakster wandelde naar buiten, veegde het smetteloze stoepje nog schoner en vertrok daarna uit het zicht. 

Het klinkt misschien raar, maar met een fris gemoed is het slecht toeven in een steriele ruimte. Je voelt de afwezigheid van leven: de micro-organismen die nu in de stofzuigerzak wonen, de zilvervisjes die zijn verdronken in de bleek. Hetzelfde gevoel bekruipt me als ik een vakantiehuis voor het eerst die zomer openmaak. Het is het gebrek aan leven dat opvalt. Alleen, hebben ze daar vaak nog wel een verdwaald muisje rondlopen.