Niet dat het leven mager is, weinig onderscheidend is het wel. Werken, rondje rennen, biertje drinken, stukje schrijven. Het is alsof ik deze weken een andere planeet ben in mijn eigen universum. Niet langer de aarde, maar de maan. Ik heb niet eens een eigen baan om de zon. Telkens draai ik hetzelfde suffe rondje. En waar schrijf je over als je niks ziet en niemand tegenkomt?



In de schrale middagzon dronk ik koffie in de binnentuin. Op het bankje naast me zat een buurvrouw. Ik ging niet ontkomen aan een praatje, maar waar heb je over als je niks meemaakt? Corona dan maar. De buurvrouw geloofde er niet in. ‘Het is een trucje van de Chinezen en de Amerikanen. Daar kom je vanzelf achter als je je erin verdiept.’

Ik had geen zin in een vruchteloos gesprek, dus begon ik over de lente. Ja, die is er ook, zei ze. Daar waren we het in ieder geval over eens.