Tijdens een video-borrel met vrienden ging het over de film Groundhog Day. Bill Murray zit in die film vast in in de tijd. Elke dag ontwaakt hij op hetzelfde tijdstip op exact dezelfde dag. In de warrige overlap van op elkaar lijkende dagen is de overeenkomst onweerlegbaar. En we geloofden het wel, dat thuiszitten. Je baard laten staan is leuk, maar na drie weken ken je dat geintje wel. 



Dat geintje mogen we nog zeker een maand volhouden. Tijdens elke periode duurt het middenstuk het langst. De aanvankelijke schok en opwinding zijn verdwenen, maar het einde is nog lang niet in zicht. Dit zijn de Middeleeuwen van de coronacrisis. Daarna komt de Renaissance, althans zo ging het 500 jaar geleden.

Volgt hierna dan als vanzelf een miraculeuze periode vol openbaringen? De schrijver Murakami omschreef het mooi: het is niet omdat iets een einde heeft dat het betekenis heeft. Die draai moeten we er zelf nog aan geven.