De afgelopen weken probeer ik de grenzen van de stad te vinden. Vanaf mijn huis ren ik zo ver ik kan tot een barrière het pad belemmert. Een beetje zoals een gevangene zijn cel inspecteert en alle hoekjes en gaatjes leert kennen. Vandaag eindigde mijn loopje bij een snelweg, daar kun je niet overheen. Het was niet de eerste keer, zowel in het zuiden, westen en oosten van de stad kwam ik snelwegen tegen.

Dit is mijn speelveld voor de komende weken. Opgesloten in de stad, maar ook een beetje in mezelf, jogde ik weer terug. Voor het bejaardentehuis klonk muziek, er stond een bandje te spelen. Achter de ramen zwaaiende senioren en verpleegkundigen. Versnipperd over de weg mensen met spandoeken. En voor ik er erg in had, stond ik met beide armen mee te zwaaien.