Naar aanleiding van mijn stukje van gister kreeg ik een berichtje op Instagram. Er waren wel degelijk antwoorden op de crisis, maar we lieten ons massaal in de luren leggen. Als ik mijn e-mailadres zou geven zou ik enkele artikelen ontvangen die je in de reguliere media niet tegenkwam. 


Het deed me denken aan een wandeling van een tijdje terug. Ik kwam per toeval op een begraafplaats terecht, die aan het eind van een parkje lag waar ik doorheen liep. De stenen lagen in keurig geordende rijtjes van tien en leken op elkaar – een glimmend granieten plaat met een afgeronde bovenkant. Waarschijnlijk was er in het dorp maar één steenhouwer die zerken maakte.



De mens wikt, en God beschikt, die spreuk had ik nou al een paar keer gezien. Niemand weet wat het echt betekent, maar dat houdt de mens gaande. Als ik een poging doe het te vertalen zegt het zoiets als: wat je ook doet, het maakt geen fuck uit, god heeft een plannetje met je. Of niet. 



Onder de warme deken van een religie is het lekker slapen. Net zo comfortabel is het leven met een ander soort verklaring, een complottheorie of het idee van een vooropgezet plan. Want het idee dat er werkelijk niemand achter de knoppen zit, dat nare dingen willekeurig kunnen gebeuren, dat is wikken zonder beschikken.