Vandaag telde ik de Tesla’s in de straat om de hoek. Het waren er vier-en-twintig. Werkeloos stonden ze toe te kijken in de namiddagzon. Perfecte machines die niet begrijpen waarom ze nu zo weinig gebruikt worden. Je zou er haast medelijden mee krijgen.


Ik heb geen Dacia, Subaru of decennia oud Renaultje genoteerd, maar de buurt zou er een stuk van opknappen. Het is een beetje als met voetbalplaatjes: enerzijds wil je de beste voetballers, maar als je Messi al tien keer in bezit hebt, ben je blij als je de matige linksback van Zuid-Korea in je pakje treft.



Gister reed ik langs een voetbalkooi in het oosten van de stad. Een vijftal jongens werd bekeurd vanuit een politieauto. Eentje smeerde ‘m op een omafiets. Dat is dan een voordeel van armoede, niemand kan je traceren op een oud barrel zonder nummerbord.