Als er een doorspoelknop zat op het leven had ik die ongetwijfeld regelmatig ingezet. Dan was ik nu 48 geweest en zat ik met een paradoxale weemoed opgescheept naar dagen die nooit hadden plaatsgevonden. Want zo ben ik dan ook wel weer – ik zou missen waar ik eerder vanaf wilde.



Vandaag was totaal anders. Vandaag zou ik zo over willen doen. Onder het kopieerapparaat en morgen opnieuw. Er is niks speciaals gebeurd, maar er ging ook niets mis. Spektakel in elke vorm ontbrak, maar toch voelde ik me radioactief energiek en tegelijkertijd kalm.

Tussen ingeloste wensen en een nieuw verlangen zit een korte periode van stil geluk. En blijkbaar heb ik zulke dagen eerder gehad, want ik herken ze. Ik weet ook dat ze niet iedere ochtend als rijpe appelen van de boom vallen. Sterker nog, ik heb er zo min mogelijk bij proberen stil te staan, bang om in gedachten stiekem toch vooruit te spoelen.