Morgen gaat de deur van de wereld weer op een kier. Scharen glijden door haren en in het park nemen bootcampers hun plek terug in. Zweetdruppeltjes mengen met de dauw op het gras en als je door je oogwimpers naar die sportende mensen kijkt, lijkt het geen 51 maart, maar 11 mei zoals je een 11 mei kent.

Elk begin betekent ook een einde. Het begin van de isolatie betekende het einde van het alledaagse, maar op de een of andere manier lijkt het leven op afstand geen einde te kennen. We kunnen niet zeggen: zo, dat hoofdstuk corona hebben we afgesloten. Nee corona is het boek en het volgende hoofdstuk ervan is pas net begonnen.

En alhoewel er geen einde in zicht is, betekent de langzaam openende wereld het voorlopige einde van het zelfisolatie dagboek. Eens zal het boek helemaal dicht gaan, misschien zelfs terug in de kast. Het wordt een verhaal van: oja en weet je nog, en die toestand met die winkelwagentjes? Maar voor nu blijft het voortbestaan, levend in elke meter afstand tussen jou en de ander.