Maandag begin ik aan een nieuwe baan. Echt nieuw zal het niet zijn, want net als alle voorgaande dagen neem ik plaats in mijn eigen woonkamer. Geen rondleiding door het gebouw, niemand die me uitlegt hoe de printer werkt en ook geen vragen over of ik mee wil doen aan het lief-en-leed-potje. Wel word ik rond 9 uur gebeld door iemand van HR en komt er een koerier langs om mijn laptop te brengen.

Een collega voegde me alvast toe aan de groepsapp.
‘Ik kijk er naar uit om jullie te ontmoeten’, slingerde ik de groep in.
‘Je kunt ons regelmatig vinden op Microsoft Teams’, antwoordde een collega.
Ik mocht hem gelijk al. Zo’n droogkloterige manier van verwelkomen past bij de volkomen absurde situatie die is ontstaan. Ik heb dan wel een nieuwe baan, maar mijn omgeving gaat niet in de kleinste zin veranderen. Misschien dat het daarom ook niet voelt alsof ik ga beginnen aan een nieuw avontuur, maar eerder voelt als iets dat ik al maanden doe, alleen dan straks op een nieuwe laptop.