Vandaag zag ik mijn studenten voor de laatste keer in het echt. Ja, 19 januari, dan zouden we elkaar weer mogen zien, maar stiekem hield iedereen al rekening met een langere onderbreking.
‘Ach’, vatte een student de stemming samen, ‘we mochten toch maar één dag in de week naar school, die kan er ook nog wel vanaf.’

Het klinkt cynisch als ik het zo opschrijf, maar dat was het niet. Eerder een gelaten aanpassing aan wat nu normaal is. En normaal is ver verwijderd van wat ikzelf gewoon vond als student. Je kunt je afvragen of er überhaupt nog een standaard bestaat. In de wetenschap noemen ze zo’n langzame verandering van wat normaal gevonden wordt het shifting baseline syndrome. Als je de relatief kleine veranderingen over kortere periodes ziet, denk je dat het wel meevalt, terwijl er over de tijd gigantische verschuivingen plaatsvinden.

Misschien ben ik al te oud om kleine veranderingen goed te kunnen ondervangen, of juist oud genoeg om de hele beweging te zien. Ik prijs de flexibiliteit van de studenten, maar ik moet niet denken aan een baseline van eindeloos beeldbellen en gelatenheid.