Ik klapte mijn werklaptop dicht en de vakantie begon. De komende periode hoeft er niet zoveel, er mag ook niet zoveel. Genoeg ruimte om een slechte gewoonte op te pakken uit de eerste lockdown, zoals de dagelijkse borrel, of zo vaak met de hond gaan wandelen dat de kussentjes onder zijn pootjes slijten en je ermee naar de dierenarts moet.

De gedachte aan al die arme hondenpootjes riep de vraag op wat dan wel te doen de komende tijd. Ik las een artikel waarin deze periode van niksigheid als een geschenk werd omschreven, als een cadeautje van de kerstman. Waar de schrijfster op doelde was precies de reden waarom mensen zichzelf twee weken laten opsluiten in een klooster. Je schijnt er herboren van terug te komen. Maar een retraite in mijn eigen woonkamer stond niet op mijn verlanglijstje, zulke sigaren uit eigen doos kon ik altijd nog opsteken. Bovendien is het beschouwen van vervelende gebeurtenissen als een cadeautje een niveau van zelfbedrog waar ik nog niet aan toe ben.

Ik tuurde naar de groeiende stapel boeken op tafel die inmiddels een wankele hoogte hebben bereikt. Misschien moest ik daar maar eens iets aan gaan doen. Of misschien heb ik het antwoord nog even niet.