Het kerstdiner vond dit jaar plaats vanuit een digitale kookstudio. Alle 177 collega’s namen plaats achter een beeldscherm in hun eigen keuken terwijl de chef uitleg gaf over de afwerking van de maaltijd. Die afwerking betrof niet veel meer dan het in de oven schuiven van een vis en het op een bordje leggen van het een en ander, waardoor ik het grootste gedeelte van de tijd in beslag werd genomen door de chaos in de digitale kookstudio. Het is een vrij uniek geluid: de klanken van 177 keukens die via je eigen laptop jouw keuken binnenkomen.

Zoals het bij kerstborrels en diners gaat, verlieten de meeste mensen het digitale restaurant op een schappelijke tijd. Een paar hardnekkige collega’s en ik bleven plakken aan de bar. De meesten kende ik nog niet. Er zat iemand tussen van de marketingafdeling, iemand die roosters maakt en nog wat mensen waarvan ik vergeten ben wat ze deden. Toen ook zij de groep verlieten, bleven alleen twee directe collega’s en ikzelf over. We hadden de kerstborrel uitgespeeld, zeiden we trots. Het was inmiddels 10 uur. We lachten. Eerst heel hard, toen iets zachter en toen ook zij ophingen was het plotseling knetterend stil.