Ik kijk de afgelopen weken veel reisprogramma’s. Het liefst van het kneuterige soort waarbij een oudere presentator over een knisperend grindpad een Frans dorpje binnenwandelt. De zon brandt, de meeste mensen slapen, er is niet zoveel te zien of doen. De presentator vertelt over een veldslag die er in de Middeleeuwen plaatsvond en aan een oude vrouw op een bankje vraagt hij wat ze er nog van weet – alsof ze zó oud is dat ze het zelf nog heeft meegemaakt. Ze keuvelen wat en ondertussen zoemt de zomer over de velden waar ooit klaroengeschal heeft geklonken.

Vreemd genoeg kan ik me bij dergelijke programma’s beter concentreren dan bij alles wat er op Netflix te vinden valt. Het lage pitje past denk ik goed bij de snelkookpan die het leven in een lockdown is. Het vertraagt de opwarming van de hersenkap.

Serietips van anderen: ze worden instemmend aanvaard en vervolgens in de prullenla van mijn geheugen gefrommeld. Ik wil niet zo ver gaan door te stellen dat mijn programma’s beter zijn, of verhevener, maar ik kan ze volledig belangeloos bekijken. Niemand kijkt met me mee en mocht ik het in mijn hoofd halen ze aan te raden aan vrienden, weet ik met een aan zekerheid naderende waarschijnlijkheid dat ze zullen zeggen: ‘maar heb je Vikings al gezien?’