Omdat ik op een verjaardag was met spirituele types, ontkwam ook ik er niet aan om een kaart te trekken. De walvis was al geweest, net als de olifant en de volgende kaart zou bepalen wie mijn spirit animal was. Ik hoopte op een katachtige, het liefst een luipaard. Het werd de havik. Daarmee was het nog niet gedaan, er hoorde ook een boodschap bij die luidde dat ik met haviksogen op de signalen van het universum moest letten. Zeker schijnbare toevalligheden mocht ik niet aan me voorbij laten gaan, want daar lag de boodschap in besloten.

Aangezien het leven uit toevalligheden en willekeur bestaat vond ik het nogal een ingewikkelde opdracht. Had mij de vlinder gegeven, dan kon ik fladderend door het leven gaan. Ik knikte beleefd, maar als havik wilde ik opmerken dat ik nog een kaart kon trekken en dat die dan ook precies voor mij zou zijn, maar zo werkte het blijkbaar niet. Het lot wordt maar één keer gegeven. Dus beloofde ik dat ik er deze week op zou letten en vergat het bij het derde biertje.

Toen ik gisteravond thuiskwam, hing er een heksenpop aan mijn deur. Halloween was al ruim een week geleden, hoe kwam dit hier? In allerijl appte ik mijn buren – maar die wisten van niks – en daarna gelijk de organisator van de verjaardag: een heks aan mijn deur? Wat wil het universum mij vertellen?
Kwestie van boze geesten, dacht ze, die kun je gelukkig wegsturen, als je het maar met overtuiging doet. Boze geesten, dacht ik, alsof ik het nog niet druk genoeg heb.

Samen met de heks nam ik de trap naar een verdieping lager, daar waar een buurvrouw woont met een pompoen voor de deur en dromenvangers achter het raam. De heksenpop zette ik bij de pompoen. En heel zachtjes, zachtjes maar beslist, fluisterde ik: en niet meer terugkomen!