Mijn boekenkast werd te vol en daarom heb ik deze week een kleine selectie naar de straatbibliotheek gebracht. Een minibieb biedt boeken een tweede leven, maar stiekem weten we wel beter. Het is een sterfhuis, een laatste halte voor de papierbak. Toen ik het kastje van de bieb opende, dacht ik aan mensen die hun ouders in een bejaardentehuis stoppen als ze oud en lastig worden.

Vandaag liep ik tijdens mijn thuiswerk-wandeling weer langs de bieb. Ik keek of mijn verweesde boekjes er nog stonden en mijn hart maakte een sprongetje toen ze nergens te bekennen waren. Zou het dan toch? Karen Slaughter stond er nog, een bijbel, twee keer Peter Buwalda, een boek over tuinieren, maar geen van mijn boeken.

Even later kroop er twijfel in mijn optimisme toen ik langs een illegale kerstboomverbranding liep. Iets gaf me het gevoel dat de belezenheid van de buurt niet zo hoog was. Ik liep opnieuw naar de bieb en vond mijn boeken op de tweede rij achter een boek over horoscopen. De gedachte alleen al dat ze tussen de ordinaire reclamefolders terecht zouden komen, of erger nog: tussen de Zalando-dozen!

Met een stapeltje boeken wandelde ik terug naar huis. Een van de Buwalda’s zat er ook bij, maar zoals ik al tegen hem zei: je moet wel op de grond slapen, want in de kast is geen plek.