Ongeveer evenveel honden als mensen waren afgekomen op de zonsondergang bij de zwemplas. Dat kwam met name door twee vrouwen die een roedel hondjes bij zich hadden. We schatten dat het er veertien waren. Het was moeilijk tellen, want telkens als de groep compleet was, dwaalde er een hondje af, waardoor de vrouwen constant rondrenden om de groep bij elkaar te houden.

We keken vanuit het water toe hoe ze passeerden. Dat ging nog best snel, want het was koud in het water en we lagen er niet lang in. Tegen de tijd dat we bij de handdoeken kwamen, was het geblaf opgegaan in het geluid van de ruisende snelweg in de verte. Het oranje-roze licht begon zich terug te trekken voor de donkerte. Een man met een hardroze Speedo wandelde nog snel het water in. Hij zou nog wel even zichtbaar blijven.

Iedereen was nu het water uit en drone en een meeuw deelden de lucht boven de zwemplas. Gezoem, geruis, wolkjes damp uit onze monden.
‘We hadden thee mee moeten nemen.’
‘Dat hadden we moeten doen.’
En toen was het donker.