Ik stond samen met een collega voor een kuip met pepernoten in de kantine. Morgen zou daar afscheid van worden genomen. Samen met al die andere bakken pepernoten die door heel Nederland in kantines en op balies stonden, zouden ze verdwijnen in de kliko.

Ik deelde mijn theorie dat er jaarlijks meer pepernoten worden weggemieterd dan opgegeten. Je hoefde namelijk geen smetvrees te hebben om koude rillingen te krijgen bij een graai uit een bak pepernoten die weken op de kantinetafel staat.
Voor suikermuizen gold het tegenovergestelde, vulde mijn collega aan, want die waren los verpakt. Ook al konden we niet bewijzen of de theorie klopte, de voorspellende waarde die er vanuit ging gaf ons een lekker gevoel.

Later die dag keek ik met vertraging de wedstrijd tussen Marokko en Spanje. Mijn huisgenoot had de tv op pauze gezet tot ik thuis was en samen keken we naar de verlenging en penalty’s. Nog voordat de eerste penalty was genomen, vertelde het vuurwerk in de buurt ons al dat Marokko had gewonnen.

Tussen de knallen door mikten de Spanjaarden de ene na de andere penalty in de handen van de keeper. We hobbelden achter de tijd aan, maar dat was allerminst saai, het gaf eerder een vertrouwd gevoel. We keken naar het heden met voorkennis en zagen van een afstandje hoe dat wat al gebeurd was, daadwerkelijk gebeurde. Toen onze wedstrijd klaar was, was het vuurwerk helaas ook al gestopt.