Een van mijn meer overzichtelijke verslavingen is het kijken van het WK. Na het allerlaatste fluitsignaal van het toernooi kick ik onmiddellijk af om vier jaar later van voor af aan te beginnen. Pogingen tot matigen werken niet. En dat is een teken van verslaving: meer tot je nemen dan je eigenlijk wil. Mijn oplossing daarvoor is dat ik heb besloten net zoveel voetbal te willen kijken als ik tot me neem, waarmee ik de verslaving reduceer tot liefhebberij. Ik raad dit overigens alle verslaafden aan. Zo lang je zelf heel graag iets wil gebruiken en daar openlijk voor uitkomt, kan men je hooguit obsessief noemen.

Het voordeel van stoppen schijnt me deze twee wedstrijdloze WK-dagen wel toe. Het lukt me om iets te schrijven. Alle pogingen daartoe waren kansloos de afgelopen weken. Er stond altijd wel iemand te voetballen en ik kon niet nadenken met goals op de achtergrond.
Met nog maar zeven wedstrijden te spelen (vier kwartfinales, twee halve en de eindfinale), ben ik niet bang voor cold turkey afkickverschijnselen. Deze verslaving is helemaal niet afgelopen. Er zit alleen vier jaar tussen het volgende gebruik.