De poezen zien eruit als clowns. Ze dragen rode rompertjes en zwalken nog een beetje van de narcose. Vandaag zijn ze gesteriliseerd en om het litteken te beschermen tegen hun eigen nageltjes, raadde de dierenarts een romper aan. Ze hadden hem in het rood of in boa-constrictor motief. Een andere optie was een lampenkap om de kop, the cone of shame, maar ik heb met mijn vriendin afgesproken dat dat niet gaat gebeuren.

Het hele gebeuren deed me denken aan een aflevering van Rick & Morty waarin het het hondje Snuffles door een apparaatje een flinke dosis intelligentie krijgt toegediend en zich begint af te vragen waar zijn testikels zijn gebleven. Vervolgens maakt hij er met zijn hyperintelligente hondenmaatjes werk van om – oog-om-oog, tand-om-tand – hetzelfde terug te doen bij de mensen die zijn zaakje hebben afgenomen.

Voor een absurdistisch sci-fi scenario met mijn poezen ben ik niet bang, maar het legt wel bloot wat een krankzinnige macht wij hebben over dieren. Ik beslis over leven en dood, over ouderschap of celibaat. Het zal mijn straf worden om als manke muis te reïncarneren. Niet snel genoeg om te ontsnappen, slechts voer voor de kat.