Als kind bezocht ik vaak de slager. Mijn moeder stopte een boodschappenlijstje in mijn hand, ik las dat briefje voor aan de slager en de slager gaf me een plakje Bassie boterhamworst. Toen ik ooit hef-om-haf gehakt bestelde, omdat ik dat dacht te lezen, en ik smakelijk werd uitgelachen door de slager en zijn vrouw (de slagerin), smaakte het plakje worst niet meer.

Sindsdien ben ik vastberaden elk briefje te ontrafelen. Dit uitpluizen stopte niet bij briefjes die ik zelf kreeg toebedeeld. Ik inspecteerde ook briefjes die ik vond in winkelwagentjes. Van mijn jaszakken maakte ik een weeshuis voor achtergelaten lijstjes.



Gister redde ik een rood post-it-je van de vuilbak:


1 melk

vlees kids

eten hond
frut


Los van het feit dat vlees kids en eten hond vage beschrijvingen zijn die (al na gelang hoe luguber je geest is) meerdere kanten op kunnen gaan, opent dit lijstje een raampje naar de familie achter het lijstje. Feiten: er is een hond, er zijn kinderen en die kinderen zijn niet vegetarisch. 



Een verdere distillatie van de feiten leidt tot interpretatie, maar die vrijheid geven boodschappenlijstjes. 
Zo staat er: hond, en niet: hondje. Een flink beest dus, formaatje herder. Een vals beest ook, dat je niet bij z’n naam noemt. Er staat immers niet: eten Bello, of Poekie. Het kan ook zijn dat ze met hond haar bullebak van een partner bedoelt die zijn eten ondankbaar naar binnen schrokt.


De schrijver heeft het ook niet zo op vegetarisme. De kinderen moeten niet alleen eten, nee de kinderen moeten vlees. Met enige waarschijnlijkheid durf ik te stellen dat haar stemvoorkeur rechts van het midden ligt. Dat frut (ik vermoed fruit), is ronduit slordig. Als ik dat als kind had gelezen had ik friet meegenomen in plaats van fruit. 



Enfin, ik kan zo nog even doorgaan. Met de gauwigheid waarmee het briefje is opgeschreven, is het ook weer vergeten. Achtergelaten in een winkelmandje. Het vergeethulpje dat zelf wordt vergeten. En totale vergetelheid ligt op de loer: briefjes zullen vrij vlot uitsterven onder de druk van een hyperefficiënte concurrent die zelden wordt vergeten, de telefoon.



Woorden als frut worden automatisch verbeterd in fruit. Nooit meer de mogelijkheid om de schuld te geven aan onduidelijke boodschappenlijstjes. En geen slager meer die je kan uitlachen.