Vandaag telde ik de Tesla’s in de straat om de hoek. Het waren er vier-en-twintig. Werkeloos stonden ze toe te kijken in de namiddagzon. Perfecte machines die niet begrijpen waarom ze nu zo weinig gebruikt worden. Je zou er haast medelijden mee krijgen.


Ik heb geen Dacia, Subaru of decennia oud Renaultje genoteerd, maar de buurt zou er een stuk van opknappen. Het is een beetje als met voetbalplaatjes: enerzijds wil je de beste voetballers, maar als je Messi al tien keer in bezit hebt, ben je blij als je de matige linksback van Zuid-Korea in je pakje treft.



Gister reed ik langs een voetbalkooi in het oosten van de stad. Een vijftal jongens werd bekeurd vanuit een politieauto. Eentje smeerde ‘m op een omafiets. Dat is dan een voordeel van armoede, niemand kan je traceren op een oud barrel zonder nummerbord.

De vergelijking lag voor het oprapen. Verschillende media maakten hem dan ook dit weekend: de onmiskenbare overeenkomst tussen de quarantaineperiode en de film Groundhog Day. Omdat die vergelijking zich al eerder aan me opdrong, leek het alsof ik daadwerkelijk in een repeterende tijdslus was beland waarop alle dagen hetzelfde zijn. Op zich wel logisch ook. Als dagen elkaars spiegelbeeld zijn, is het zelfs onvermijdelijk.


Als kind had ik geen moeite met herhalingen. Eindeloos keek ik dezelfde tekenfilms. Ik wist precies wanneer Jerry met een hamer op Tom’s tenen zou slaan en wanneer Tom Jerry in een zelfgefabriceerde muizenval zou lokken. Herhaling was een welkome afwisseling, herhaling gaf houvast.

Wanneer het moeilijker is geworden weet ik niet. Er is geen specifiek moment aan te wijzen waarop dat gebeurde. Ik merkte het pas toen mijn leven was zoals in Groundhog Day. Ik kan er niemand de schuld van geven of er zelf veel aan doen. Ik zit nu alleen wel met meer zendtijd dan ik kan vullen.

Naar aanleiding van mijn stukje van gister kreeg ik een berichtje op Instagram. Er waren wel degelijk antwoorden op de crisis, maar we lieten ons massaal in de luren leggen. Als ik mijn e-mailadres zou geven zou ik enkele artikelen ontvangen die je in de reguliere media niet tegenkwam. 


Het deed me denken aan een wandeling van een tijdje terug. Ik kwam per toeval op een begraafplaats terecht, die aan het eind van een parkje lag waar ik doorheen liep. De stenen lagen in keurig geordende rijtjes van tien en leken op elkaar – een glimmend granieten plaat met een afgeronde bovenkant. Waarschijnlijk was er in het dorp maar één steenhouwer die zerken maakte.



De mens wikt, en God beschikt, die spreuk had ik nou al een paar keer gezien. Niemand weet wat het echt betekent, maar dat houdt de mens gaande. Als ik een poging doe het te vertalen zegt het zoiets als: wat je ook doet, het maakt geen fuck uit, god heeft een plannetje met je. Of niet. 



Onder de warme deken van een religie is het lekker slapen. Net zo comfortabel is het leven met een ander soort verklaring, een complottheorie of het idee van een vooropgezet plan. Want het idee dat er werkelijk niemand achter de knoppen zit, dat nare dingen willekeurig kunnen gebeuren, dat is wikken zonder beschikken.


Vandaag at ik met twee vrienden friet in de tuin. We hadden het over Memphis Depay die een leeuw had gekocht, en of dat erg was, en of het er toe deed. Tot een conclusie kwamen we niet, maar wel dat een kroket eten ook niet echt diervriendelijk was.



Eerder op de dag was de buurman zijn poes kwijt. ‘Vesper psst psst’, lispelde hij. Binnen de kortste keren scharrelde de halve buurt over het plein, maar Vesper liet zich niet zien. Het zal niet de eerste kat zijn die zichzelf de vergetelheid in verstopt. Maar van katten weet ik: dat wat je niet ziet, is niet per definitie afwezig.

Hetzelfde geldt voor het voorzichtige optimisme over de crisis. Het ontneemt het zicht op de onzekerheid over de toekomst, maar die onzekerheid zijn we nog niet kwijt. Het is klote, het antwoord laat nog op zich wachten, Vesper is nog even spoorloos. De vraag is vooral: hoe lang houden we het vol zonder een antwoord?

De maan schijnt naar buskruit te ruiken. Astronauten die ooit op de maan wandelden, vertelden dat bij terugkomst hun pakken zo roken. Zoals je kleren daags na een avond stappen meuren naar bier en sigaretten.



De afwezigheid van alle uitlaatgassen en smog maakt dat we helderste hemels hebben in tijden. Ook de maan is vannacht beter zichtbaar dan normaal, en dan staat hij ook nog eens extra dichtbij. Zonder vertroebeling zie je de dingen beter. Het is misschien wel het fijnste gevoel dat er is: een totale absentie van behoeftes, bullshit, driften en gepieker. Het is er allemaal niet. Ik weet, het is crisis, maar zo voelt het niet. Er is alleen maar meer lucht.