Ik was vandaag in Wognum. Of ja, ik was niet echt in Wognum, maar bij benadering toch zeker. Dat moet ik uitleggen. In de brievenbus zat een tweedehands fotoboek dat ik op bol.com had besteld. Het was door een vriendelijke meneer uit Wognum op de post gedaan. Dat vriendelijke kon ik niet weten, het was het beeld dat ik erbij kreeg: een man in een klein West-Fries dorpje verpakt met zorg een mooi boek waar hij eerder zelf van genoot. Geen botte hork die aan zulke zaken zijn aandacht besteed.

De sympathie voor de verzender werd versterkt door een opvallend detail op het pakketje: de postzegels waren niet als stickers op de envelop geplakt, maar met stukjes vorige envelop en al op het pakket gelijmd. De vriendelijke meneer was een vriendelijke meneer in geldnood. Direct voelde ik me bezwaard dat ik er slechts negen euro voor had betaald.


Eenmaal open rook het boek naar tabak. De geur zat al snel aan mijn vingers en na een half uur dwarrelde de rook door mijn hele huis. Ik zat in de woonkamer in Wognum te kijken naar alles wat verkocht moest worden om wat bij te verdienen. Negen euro, dat is toch weer anderhalf pakje sigaretten.