Venus stond aan de hemel gisteravond. Dat is misschien wat gek om te melden, maar het was toch echt zo. Ze scheen fel, alsof ze een eigen ster was, en je kon haar tussen de nog kale boomtoppen door zien flikkeren. Het was op Venus net zo heet als altijd. Ze had geen flauw idee wat er op planeet Aarde gebeurde, zo’n tientallen miljoenen kilometers ver weg. Het zou haar ook niet uitmaken, ze draait haar rondjes om de zon zoals ze dat altijd doet. Dezelfde zon die haar langzaam frituurt omdat ze regelmatig te dichtbij komt. 



Ik vond troost in de gedachte van Venus die dichtbij komt en weer weggaat. Zoals ik ook weet dat afstand bewaren nu het belangrijkste is, hoe koud dat ook voelt. Het enige dat daarvoor nodig is, is erop te vertrouwen dat we straks als vanzelf weer dichterbij elkaar komen.

Gisteravond heb ik mezelf uit een appgroep verwijderd waar ik even daarvoor aan was toegevoegd. 21 days of abundance heette de groep en elke dag zou ik een meditatie krijgen die ik binnen 24 uur moest uitvoeren. Let op: ik had niet gevraagd om in deze groep terecht te komen, maar volgens het bericht moest ik de coronacrisis zien als een kans om te groeien. Spiritueel opportunisme, alsof de dominee zich via mijn telefoon aan me opdrong.



Enfin, ik verwijderde mezelf uit die groep. Liever was ik nog even de brompot, de zeurpiet, het chagrijn, de man in ontkenning van de leegte die voor hem ligt. Laat staan dat ik me in die leegte wilde dompelen. Nee, vandaag ben ik nog in denial. En dat houdt pas op wanneer mijn zitvlees pijn begint te doen.