Tijdens de twee minuten stilte klonk er een ijselijke kreet op de Dam. Het bleek een meeuw die de stilte aangreep om zich kenbaar te maken. Mijn gedachten flitsten terug naar de damschreeuwer uit 2011, die ook de stilte gebruikte om zich te laten gelden. In een interview uit 2013 gaf hij aan dat in die schreeuw ‘zijn hele leven zat’. Zo klonk die meeuw ook een beetje.

Even later hield de koning een toespraak voor een leeg plein, voor alle legen pleinen eigenlijk. Hoe vaak zou hij op een verlaten Dam hebben gestaan? Voor het paleis, voor zijn woning? Misschien is hij er nachts een keer langsgefietst, vermomd en al, en stond hij in de korte pauze tussen twee trams en alle fietsers, even helemaal alleen.