‘Ik moet er niet aan denken dat ik straks weer elke dag naar mijn werk moet’, appte een vriend mij vlak na de persconferentie van Rutte. Het voorzichtige opengaan van Nederland is een vreugdesprong voor de één en een terugkeer in de dwangbuis voor de ander. Ik mopperde zelf al vaker over de gezapigheid van het leven in coronatijd. Maar vandaag betrapte ik mezelf op ambivalente gevoelens bij het hervatten van life as usual.

Die dubbelzinnigheid betekent dat hoe het leven was niet in alle opzichten beter is dan hoe het nu is. Ik zie dat ook terug bij cliënten die de afgelopen twee maanden wonderbaarlijk herstelcurven vertoonden. Blijkbaar is het best goed voor een mens als hij het een tijdje rustiger aandoet.

De vraag is nu: wanneer houdt isolatie op en begint life as usual? Of is het ‘gewone’ leven het abnormale waar we langzaam gewend aan zijn geraakt?