Ik sloeg de persconferentie van vanavond over. Niet weten hoe de zaken gaan lopen, leek me een stuk makkelijker als ik me van de domme hield. Tijdens het hardlopen praatte mijn vriend T. me alsnog bij: ‘basisscholen open, maar niét de buitenschoolse opvang. Winkels open, maar alléén het loket’, en nog zo wat bij-elkaar-gepolderde afspraken. Ik werd er niet mismoedig van. In tegendeel.

Het was duidelijk dat belangen werden afgewogen. Dat het niet makkelijk was, maar dat er iéts moest gebeuren. Dat het waarschijnlijk geen goede afspraken waren, maar dat het in ieder geval overwogen keuzes zijn. En omdat kiezen bij een dilemma altijd ergens schade oplevert, was het goed dat het zorgvuldig gebeurde.

In de ochtend sprak ik met een collega docent over het nakijkwerk en de lastige keuzes die maken of iets voldoende of onvoldoende is. Eindeloos kan ik daarover wikken en wegen. Hij bracht in dat je ook eindeloos op een rotonde kunt blijven rijden, maar op een gegeven moment toch zult moeten afslaan. Als de weg dood loopt, kun je altijd weer terug naar de rotonde.

Het beeld doemde op dat we in een busje zitten – met Mark Rutte als chauffeur – en heel voorzichtig aan het voorsorteren zijn. Echt afslaan kun je het nog niet noemen, maar de richtingaanwijzers staan aan.