De man achter de Kiosk, rood sjaaltje, grijs haar, café-ronde buik, leest een dik boek. Ik bestel een koffie en vraag hem wat hij aan het lezen is.
‘Om iets te begrijpen van het heden’, zegt hij, ‘om ook maar iets te begrijpen, moeten we kijken naar hoe het zo is gekomen. Want het is al honderden jaren mis met die Russische leiders’.
Hij draait de kaft naar mij toe: De Romanovs. Hij leest de geschiedenis van de tsarenfamilie.
‘Nog 800 pagina’s te gaan’, zegt hij vanachter zijn leesbril die nu op het puntje van zijn neus staat.
Mijn trein rijdt binnen op spoor 4.
’Zal ik over drie weken eens terugkomen voor een recensie?’
Hij zegt dat volgende week ook al mag. Hij is een snel- en veellezer en geeft me nog snel veel leestips mee in mijn sprintje naar de trein.

Ik probeer de titels te herinneren als ik ’s avonds voor mijn boekenkast sta. De boeken op de plank ongelezen en onbegrepen kijken me beschuldigend aan. Een volume draaien van 800 pagina’s per week geeft je welhaast het oneindige leesleven. De Russische klassiekers kun je er in een paar maanden doorheen jagen. Alleen dan nog hopen dat de harde schijf groot genoeg is om er iets van te onthouden.