‘Ik moet er niet aan denken dat ik straks weer elke dag naar mijn werk moet’, appte een vriend mij vlak na de persconferentie van Rutte. Het voorzichtige opengaan van Nederland is een vreugdesprong voor de één en een terugkeer in de dwangbuis voor de ander. Ik mopperde zelf al vaker over de gezapigheid van het leven in coronatijd. Maar vandaag betrapte ik mezelf op ambivalente gevoelens bij het hervatten van life as usual.

Die dubbelzinnigheid betekent dat hoe het leven was niet in alle opzichten beter is dan hoe het nu is. Ik zie dat ook terug bij cliënten die de afgelopen twee maanden wonderbaarlijk herstelcurven vertoonden. Blijkbaar is het best goed voor een mens als hij het een tijdje rustiger aandoet.

De vraag is nu: wanneer houdt isolatie op en begint life as usual? Of is het ‘gewone’ leven het abnormale waar we langzaam gewend aan zijn geraakt?


Drieënzestig bier, vierennegentig hardloopkilometers, drie boeken, twaalf sigaretten, achtentwintig liter koffie, achttien tranen, honderdzesennegentig uur schermtijd, vijfennegentig potjes Worfeud (zesenvijftig winst), zesenveertig keer opgestaan – evenveel keren naar bed gegaan, één keer de klok verzet, drieëndertig maal gesnoozed, één keer twee maal verslapen op één dag, zes thuisbezorgdmaaltijden, zeven melancholische middagen, één keer slecht geslapen, drie keer gewekt door een uil, één keer gedroomd over Moskou, twee keer geschrokken van een wesp, zevenentwintig muggenbulten (drie muggen gedood), twee paar schoenen gekocht, twintig keer seks, vijf keer met mezelf, twee verjaardagen vergeten, evenzoveel kaartjes verstuurd, negentien potjes jeu-de-boules, negen boze facebookreacties, twaalf ongeopende brieven, vier digitale borrels, twee geslaagde digitale borrels, nog onbekend hoe veel dagboeken te schrijven.

Toen mijn opa overleed, ik was 14 jaar, werd tijdens de verdeling van spullen de boekenkast ongemoeid gelaten. Uit de muur van vergeeld papier nam ik een dierenatlas en een citatenboek mee. Ik vermoedde dat mijn opa zijn wijsheid haalde uit ten minste één van die twee boeken. De bijbel liet ik staan en ging samen met de rest van de boeken naar de kringloop. 


Die dierenatlas lag lange tijd naast mijn bed, maar het citatenboek verdween opnieuw in een kast. Een paar weken geleden dook het plotseling op tijdens het leegruimen van wat dozen, als een oude bekende wiens naam je bent vergeten, maar het gezicht nog van herkent. Het lag daar al die tijd geduldig te wachten om zijn kennis te etaleren. Maar kennis heeft zelden haast.



Als M. er is zoeken we ’s avonds voor het slapen gaan een citaat uit het boek. De een kiest het thema, de ander een nummer en het bijbehorende citaat vormt het credo van de dag. Vandaag werd het moed nummer 16: ‘iedereen houdt van de gevaren die hij niet vreest’. We knikten allebei kort en lurkten aan onze thee.

Boven de bak met aardbeienplanten staat de buurman flink te hoesten. 

‘Ze gaan geen vruchten meer geven’, zegt hij als ik kom aangelopen. ‘Je moet de plantjes ‘s winters eruit halen en in het voorjaar nieuwe erin zetten.’
Hij plukt een bloemetje en laat het vallen voor de neus van zijn hoogbejaarde hond.

Het voorspellen van het einde der tijden is van alle tijden. Voor de buurman is het actueel. 
Een zuchtje corona zou hem al omver blazen. Zijn stemming drukt zwaar op alles, zelfs zijn hond lijkt aan de grond gekleefd.

Als ik even later op bed lig, en nog iets later weer wakker schrik, hangt het verdriet nog in de slaapkamer. Het zit verscholen tussen de stapels kleren, onder de dekens. Het is besmettelijk op een manier die niet te duiden is. Niks beschermt je ertegen en dat is gek genoeg heel erg geruststellend.


Nu de dagen zijn verdund tot een waterige siroop begin ik steeds meer te verlangen naar een vakantie. Niet dat het leven slecht is, sterker nog: het is belachelijk aangenaam. Dit is misschien wel het moment in mijn leven waarop ik het minst hard aan vakantie toe ben. Toch keek ik vandaag reikhalzend uit naar de smerigheid van Franse tankstations, de trage rit door langzaam veranderende landschappen – van afgesneden graan naar groene heuvels en uiteindelijk: de bergen.


In de binnentuin las ik wat uit De Levende Berg. Ik bezwoer mezelf dat lezen het goede was om te doen, dichterbij zou ik voorlopig niet komen. Er was niks aan te merken op de tuin. Alles in bloei en badend in een zacht licht en tegelijkertijd beschut onder de wapperende groene vingertjes van de bomen. Maar toch, maar toch. Ik snakte naar slecht campingsanitair, klef stokbrood, muggenbulten, verbrande koffie, zeven euro betalen voor een ijsje, ongemak in alle soorten en maten. Nooit geweten dat het vooruitzicht op ongeriefelijkheid zo aangenaam kon zijn.

Op weg naar mijn vriend C. fietste ik over een stuk prei. Tot dan toe had ik ze proberen te ontwijken, maar op een gegeven moment lag de hele weg bezaaid met dode preien. Ik stopte om de sliert van mijn wiel te plukken en keek naar de overkant waar een man in de voortuin een peuk stond te roken. De man keek alsof dit dagelijkse gang van zaken was.

‘Oogst die niet meer verkocht kan worden’, zei C. Naast het huis waar hij verpoost ligt een akker vol preien die nog in de grond staan. De boer laat ze verdorren en er woont nu een fazant tussen de uitgelopen stengels.

In de middag schoten we met een luchtbuks deukjes in een pannetje dat we tegen het hek plaatsten. Het eerste schot was raak, het tweede en derde schot verdwenen in het preienveld. We aten frambozen en zeiden zonder het te zeggen dat we het zo nog wel een tijdje konden volhouden. De fazant hebben we niet meer gezien.